Geleidbaarheidsensoren

Indien de exacte celconstante onbekend is, moet een kalibratie worden uitgevoerd. Wanneer de exacte celconstante bekend is, is verificatie voldoende. Dit is het geval bij sensoren met een gecertificeerde celconstante of sensoren die eerder zijn gekalibreerd.

Het geleidingsvermogen is sterk temperatuurafhankelijk. Als de temperatuur van een monster toeneemt, neemt de viscositeit van het monster af, wat leidt tot een grotere mobiliteit van de ionen. Daarom neemt ook de waargenomen geleidbaarheid van het monster toe, ook al blijven de ionenconcentraties constant.

In goede praktijken moet elk geleidbaarheidssensorresultaat worden gespecificeerd met een temperatuur of worden gecompenseerd voor de temperatuur, gewoonlijk tot de industrienorm van 25 °C.

Er zijn verschillende manieren om de temperatuur te compenseren.

Het geleidingsvermogen in een waterige oplossing wordt sterk beïnvloed door de temperatuur (~2 %/°C). Daarom is het gebruikelijk elke meting te koppelen aan een referentietemperatuur. 20 °C of 25 °C zijn de gebruikelijke referentietemperaturen in het geval van geleidbaarheidsmetingen.

Er zijn verschillende temperatuurcorrectiemethoden ontwikkeld voor verschillende gebruikers:

• Lineair: voor gemiddelde en sterk geleidende oplossingen
• Niet-lineair: natuurlijke wateren zoals grondwater, oppervlaktewater, drinkwater en afvalwater
• Zuiver water: ultrazuiver water, gedeïoniseerd water, gedestilleerd water
• Geen: sommige normen zoals USP <645> verbieden temperatuurcompensatie.

De invloed van temperatuur op verschillende ionen, en zelfs op verschillende concentraties van hetzelfde ion, kan een uitdaging zijn. Daarom moet voor elk type monster een compensatiefactor, temperatuurcoëfficiënt (α), worden bepaald. (Dit geldt ook voor de kalibratiestandaarden. Alle METTLER TOLEDO-meters kunnen automatisch rekening houden met deze compensatie met behulp van vooraf ingestelde temperatuurtabellen).

Ja, dat is mogelijk. Zo hebben organische stoffen ook dissociatieve eigenschappen, waardoor de geleidbaarheid van oplossingen van organische verbindingen kan worden gemeten. Organische verbindingen zoals benzeen, alcoholen en aardolieproducten hebben over het algemeen een zeer laag geleidingsvermogen.