Zeefanalyse of de zeefproef is een belangrijke methode voor het beoordelen van de deeltjesgrootteverdeling van korrelig materiaal. De deeltjesgrootte beïnvloedt materiaaleigenschappen, zoals stroom- en transportgedrag (voor bulkmaterialen), reactiviteit, ruwheid, oplosbaarheid, extractie- en reactiegedrag, smaak en samendrukbaarheid. Bepaling van de deeltjesgrootte is daarom essentieel voor een breed scala aan industrieën, zoals voor voedingsmiddelen, kunststoffen, cosmetica, farmaceutica en in de bouw, om de procestechniek te optimaliseren en de kwaliteit en veiligheid van eindproducten te waarborgen.
Om de deeltjesgrootteverdeling te meten, kunnen verschillende methoden en procedures worden toegepast, afhankelijk van het monstermateriaal, de verwachte deeltjesgroottes en de reikwijdte van het onderzoek. Deze omvatten directe beeldanalyse, zowel statisch (SIA) als dynamisch (DIA), statische lichtverstrooiing (SLS), ook wel laserdiffractie (LD) genoemd, dynamische lichtverstrooiing (DLS) en zeefanalyse. Zeefanalyse is de traditionele en meest gebruikte methode om de deeltjesgrootteverdeling te meten.
Waarom zeefanalyse belangrijk is
De voordelen van zeefanalyse zijn onder meer dat het gemakkelijk uit te voeren is, er minimale investeringskosten vereist zijn, het nauwkeurige en reproduceerbare resultaten geeft in een relatief korte tijd en het de mogelijkheid geeft om deeltjesgroottefracties te scheiden. De procedure door middel van differentiële zeefanalyse is een moeizaam en foutgevoelig proces. Het gebruik van een nauwkeurige balans met handige functies en digitaal gegevensbeheer kan snel zijn vruchten afwerpen.